Het jaar van…

Goed, 2011 was het jaar van van alles, maar toch vooral van de zines.
Een overzicht.
.



Op de wc hangen natuurlijk ook nog dingen was een stille voorbode op alle zines die zouden komen. In februari reageerden schrijvers op kunstwerken die in Etalage Derde Wal werden geëxposeerd. Er verscheen een zine die als het goed is nog steeds bij de wc van de etalage te vinden is.
.
.

Maar volgens mij begon het allemaal pas echt met Amina, het zine dat Dennis Gaens maakte in het kader van 24 Hour Zine Thing; een zine van 24 pagina’s in 24 uur. En eigenlijk een onovertroffen zine.
.
.

Voor de nitwit: wat is een zine? Een zine is een zelfgemaakt, zelfgepubliceerd en zelfgedistribueerd tijdschrift. Het virus van het zine sloeg via Dennis vooral over op Sebastiaan Andeweg. Hij fabriceerde in 24 uur het fraaie Mitchell.
.

.

Misschien is het magazine van Eva Mouton niet echt een zine volgens de regels zelfgepubliceerd en zelfgedistribueerd, maar het zit er niet ver naast. Kopstoot heeft ook de charme van lofi, typerend voor een zine. Dat komt bij Kopstoot vooral door de tekeningen en teksten van Eva die ik al eerder eens bejubelde.
(Overigens is dit zine zeker niet in 24 uur gemaakt, en dat is ook geen strikte voorwaarde voor een zine.)
.
.

In oktober hielden we een Waaiweek in de Paraplufabriek, met naast Dennis en Sebastiaan ook Hanneke Hendrix, Joeri van Putten, Vincent Zegveld en Johan Roos. We waren op dreef. We maakten elke dag een zine.
.
.

Ook verscheen dit jaar de Kutgitaar, ‘het literair zine zonder al te veel pretenties’, maar vooral ook een periodiek die zijn gelijke niet kent. Met dank aan oprichters en redacteuren Dennis Gaens en Oscar Wyers. Ik mocht er ook in staan met een verhaaltje.
.
.

Had ik al gezegd dat Sebastiaan door het zine-virus werd aangestoken? Nou, dat is een understatement. Wimpie de Boon is een van de meest eigenzinnige zines van het jaar. Ik ben de trotse bezitter van een speciale editie (waar er maar één van is!).
.
.

MAEB is een magazine mag niet ontbreken in deze lijst. Martijn Brugman maakt zijn eigen persoonlijke magazine in een steeds andere, bijzondere vorm. Je kunt je er gratis op abonneren en toch kan Martijn er van leven. Afgelopen jaar kwam het vijfde nummer uit, bestaande uit brieven aan Matthijs van Nieuwkerk. MAEB is een succesformule gebleken, vooral ook omdat Martijn heel goed schrijft.
.
.

Met Waai gingen we een dagje naar Eva en Bert in Gent en daar maakten we ook een zine, omdat we inmiddels niet veel anders meer kunnen.
.
.

Sebastiaan maakte het allerkleinste zine ter wereld, Een zine voor Nine. Het gaat over een heel klein meisje. Iedereen maakt grapjes over haar lengte, maar eigenlijk valt het best wel mee. Er gaan 45 ‘Nines’ in een A4.
.
.

Door het (terechte) succes van de Kutgitaar verscheen er een tweede nummer. Ook daar sta ik in. Het gerucht gaat dat er een derde op de planning staat, die op wel heel bijzondere manier gepresenteerd gaat worden.
.
.

Voor Maw Maw, een maandelijks terugkerende avond in Extrapool, maakten we ook een zine. In slechts een paar uur tijd, en met behulp van de bezoekers. Het werd een heel mooi dingske.
.
En dan sluiten we af met een zine van Sebastiaan, hoe kan het ook anders.
(Eigenlijk horen in dit overzicht ook zijn zines Aap, Onderweg en De architect, om het compleet te maken. Maar er moet iets te raden overblijven. Ga op zoek, zou ik zeggen. )
IJsbrand verscheen niet alleen op papier, er werd ook een filmvariant van gemaakt. En dat is nu al een klassieker. En ja, dat zijn mijn eigen woorden, maar het is wel echt zo.
.