Boeken die me raakten in 2010

In een poging de eerste te zijn. Of gewoon: beter vroeg dan laat. Dit zijn ze voor mij, in willekeurige volgorde.
.
Schaduwkind – P.F. Thomése
De geur van schone lakens, het slaapkamerraam open.
Een nieuwe dag.
Het zonlicht dat binnenvalt en haar nergens terugvindt.
Thomése over de dood van zijn kind. Over de onmacht die hij voelt en de onmogelijkheid dit in taal uit te drukken. Essayistisch, filosofisch, poëtisch. Tere hoofdstukjes, aangrijpend.
.
Where I’m Calling From – Raymond Carver
Als er een soundmixshow zou bestaan over schrijvers zou ik graag Raymond Carver na willen doen. Where I’m calling from is een selectie uit de vijf verhalenbundels die van hem zijn uitgebracht. Korte verhalen waarvan de opzet steeds is dat ze in één keer geschreven zou kunnen zijn (natuurlijk is er aan geschaafd) én dat ze in één keer uit te lezen zijn. De verhalen gaan over alledaagse, huiselijke taferelen, maar waar steeds iets eigenaardigs aan de hand is.
.
Menuet – Louis Paul Boon
Een man, een vrouw en een dienstmeisje die op zoek zijn naar zichzelf en zich uit de alledaagsheid proberen te ontworstelen. Drie hoofdstukken, elk hoofdstuk verteld vanuit een ander perspectief. Nimmer heb ik dichter op de huid van personages gezeten, met al hun gedachten en gevoelens. Ongelofelijk sterke roman.
.
De verzopen katten en de Hollander – Detlev van Heest
De nieuwe Voskuil. Hier heb ik al eerder lovend over geschreven. Ik heb slechts de helft van het 600 pagina’s tellende boek gelezen, maar ik ga de andere helft nog dit jaar uitlezen. Hand op mijn hart.
.
Eb en vloed – F.B. Hotz
Prachtige verhalenbundel van een wat vergeten schrijver (overleden in 2000, winnaar PC Hooftprijs in 1998). Een tip van Ties van de Open Dicht Bus. Korte verhalen over aantrekken en afstoten, streven en berusten. Het titelverhaal heeft wekenlang in mijn hoofd gezeten. Ik las ook oude bundels van J.M.H. Biesheuvel en C.C.S. Crone, min of meer te vergelijken met Hotz, maar ik vond Hotz er uit springen.
.
Vliegtijd – Els Moors
Voor de boeken in dit lijstje geldt dat ik bij het lezen ervan ontzettend veel zin kreeg om zelf te schrijven. Dat was zeker ook het geval bij het nieuwe boek van Els Moors. Drie autobiografische verhalen over de angst en het verlangen naar intimiteit. Elk verhaal is subtiel, geraffineerd opgebouwd en blijft lang hangen. Ik ben diep onder de indruk. Zo zou ik het ook willen doen.
.
Paula Spencer – Roddy Doyle
Eindelijk las ik het vervolg van The woman who walked into doors, het boek waar ik twee jaar geleden zo lyrisch over was. Het eerste boek kwam uit in 1996, het tweede in 2006. In het verhaal is er ook precies tien jaar verstreken. Paula Spencer (vrouw van middelbare leeftijd, alcoholiste, lagere sociale klasse) worstelt zich door het leven en probeert contact te houden met haar kinderen. Met humor en empathie brengt Doyle een vrouw met een groot hart tot leven. Minstens even goed als The woman who walked into doors.
.
Ik en mijn mensen – Dennis Gaens
Zij haat het als we tussen twee vrachtwagens gevangen komen te zitten en ik denk dat je altijd ergens tussen twee vrachtwagens zit.
Misschien ben ik bevooroordeeld omdat ik de goeie jongen ken, maar ik vind dit een meesterlijke dichtbundel. Regelmatig sla ik ‘m open en lees ik fragmenten die ik al vele malen uit zijn mond heb gehoord of eerder heb gelezen. Het gaat niet vervelen. Dennis creëert een wereld waar je steeds opnieuw in wil duiken.
.
En dit raakte me in 2009.