Aeroflot

.
Ik had een vrij concreet idee waar een papieren vliegtuigje en een kort verhaal in voorkwamen, maar zoals dat vaker bij mij gaat duurde het dan toch bijna twee maanden voor het idee ook echt door de lucht vloog. Heel wat vliegtuigjes heb ik gevouwen en vervolgens uitgetest, tot RSI-klachten aan toe. Uiteindelijk kwam ik bij de Nakamura Lock uit. Die lijkt overigens verdacht veel op de Classic Dart, al zal dat voor de insiders een “no shit Sherlock” zijn.
Over de Nakamura Lock werd het volgende gezegd:
.

.
U begrijpt dat ik na het lezen van deze beschrijving om was. Niet alleen vanwege die anekdote, ook vanwege de laatste zin. Een vliegtuig dat het beste vliegt en ook nog eens simpel te vouwen is, dat is mijn ideaal! Waren er maar meer dingen die het beste zijn en tegelijkertijd simpel te maken. Ik zou het dan nog eens ver kunnen schoppen.
.
Goed, eenmaal gekozen voor de Nakamura Lock ging het snel. Dennis, die me vanaf het begin meehielp, zorgde voor de opmaak van het verhaal en raadde me gekleurd papier aan. Ik ging naar de drukker (dank, Niek!) en koos voor blauw. Vanwege de RSI-problematiek vroeg ik mijn vriendjes van Waai om mee vliegtuigjes te vouwen. Honderd stuks in totaal. Na anderhalf uur zwoegen op café waren alle vliegtuigen klaar om op te stijgen.

.
U kunt er een bestellen. Voor 1,50 euro mik ik een Nakamura Lock uw kant op. Stuur een mailtje naar willem [at]  modderenlijm.nl en alles komt goed.
Het verhaal gaat trouwens over een Russische vliegtuigmaatschappij en is naast Dennis ook nagekeken door Yvette en Marjolein. Yvette twijfelt nog of ze ooit eens met een Russisch vliegtuig de lucht in wil. Marjolein heeft al een ticket geboekt.
.
.
.

Wanssumse wind #5

.
Gisteren sprak ik een meisje dat haar scriptie over de Holocaust heeft gedaan.
‘En jij?’ vroeg ze.
.
Afijn, in mijn nieuwste column voor de ANS drink ik koffie. Best wel schokkend. Het blad ligt in de schappen, maar het stuk is ook online te lezen. En wel hier.
.

Vergeet nooit de Voerweg

Om aan de andere kant van het Nijmeegse stadscentrum te komen fiets ik onderlangs via de Waalkade. Elke keer als ik aan zo’n rit begin denk ik dat dat de kortste route is. De minst zware ook, omdat ik zo om het hoger gelegen centrum heen fiets.
Maar dan, als ik er bijna ben, is er nog de Voerweg.
.
De laatste keer moest ik bij de printshop zijn. Ik kom daar vaak, omdat ik zelf geen printer heb. Ditmaal ging het om een lullig bestandje bestaande uit vier A4′tjes. Maar vooruit, het was wel weer een mooi tochtje langs het water.
.
De Voerweg is de gemeenste straat van Nijmegen. De woorden die hier ongetwijfeld het vaakst over de weg rollen zijn ‘vals plat’, en dan op vermoeide, geërgerde toon. De Voerweg overbrugt zestien meter hoogteverschil. Zoiets zie je van tevoren misschien een klein beetje met het blote oog, maar je ontdekt het pas echt als je daar als wandelaar of fietser aan het zwoegen bent om vooruit te komen.
.
Ik was bij de bocht, dat is halverwege. Telkens denk ik dan dat ik het ergste had gehad, ook nu weer, maar daar begint het pas. Vanaf dat punt moet je echt klimmen. Niet veel verder voelde ik de verzuring in mijn benen slaan.
.
Een vriend van me fietst bijna dagelijks over de Voerweg. Hij zegt dat het went, dat het minder zwaar wordt als je er vaker overheen moet. Ik dacht daar aan toen ik voor de printshop stond uit te hijgen. Misschien moet je je er gewoon goed op instellen, op die ellendige en toch ook wel mooie Voerweg.
Maar helemaal overtuigd was ik niet. Een paar dagen geleden heb ik een printer gekocht.
.
Lees hier over de geschiedenis van de Voerweg.

De mannen van DAF

Mede namens de mannen van DAF wens ik u een fijn en liefdevol nieuwjaar.

(Klik op afbeelding voor vergrote versie)

.
.

Lijstje (muziek 2011)

1. PJ Harvey – Let England Shake

PJ Harvey is wat mij betreft de absolute nummer 1 voor 2011. Let England Shake is een machtig mooi concept-album over de met bloed doordrenkte geschiedenis van Engeland. De opnames vonden plaats in de lente van 2010, in een oud kerkje op een winderige heuveltop in Dorset met zicht op zee, en duurden amper vijf weken (zo lees ik bij Humo). Het album bestaat vrijwel alleen maar uit favorieten, waardoor het ook moeilijk was één clipje te kiezen. Maar op YouTube staan verscheidene clips zoals van The Words That Maketh Murder en The Glorious Land, de laatste met een meesterlijk (excuses voor de superlatieven) tegendraads trompetsignaal.
.
.
2. Meindert Talma – De zee roept

De mooiste cd van eigen bodem komt van Meindert Talma. De zee roept is een cd met fotoboek. Fotografe Tryntsje Nauta maakte foto’s van studenten van de zeevaartschool in Terschelling en Talma maakte een cd met liedjes over het toekomstige beroep van de jongeren en over die eeuwenoude roep van de zee. Daarbij maakte hij oa gebruik van een radiodocumentaire waarin een oude Amsterdamse zeeman vlak voor zijn dood zijn levensverhaal vertelt. De geluidsfragmenten van deze documentaire gebruikte hij in De Windroos, mijn favoriete nummer van de cd. Helaas leidde dit onlangs tot een kort geding met de zoon van de zeeman, lees hier het verslag daarvan. Volgens mij is de cd zoals ik ‘m heb dus niet meer te verkrijgen, maar waarschijnlijk komt er een nieuwe versie waarin De Windroos niet opstaat of de stem van de zeeman is verdwenen. De bijgevoegde videoclip is een amateurregistratie. Dus luister vooral ook hier naar enkele nummers van de cd.
.
.
3. Timber Timbre – Timber Timbre/Creep On Creepin’ On

Toen ik op een ochtend deze orgelgeluiden van Timber Timbre uit het hok van Jos (vormgever en dj van Wintertuin) hoorde komen, was ik verkocht. Misschien heb ik die eerste keer maar tien seconden gehoord, maar daarna volgde het veelvuldig beluisteren van de laatste twee cd’s van de band en een prachtig concert in Merleyn. Lay down in the tall grass heeft geen fatsoenlijke clip, daarom maar deze.
.

Het jaar van…

Goed, 2011 was het jaar van van alles, maar toch vooral van de zines.
Een overzicht.
.



Op de wc hangen natuurlijk ook nog dingen was een stille voorbode op alle zines die zouden komen. In februari reageerden schrijvers op kunstwerken die in Etalage Derde Wal werden geëxposeerd. Er verscheen een zine die als het goed is nog steeds bij de wc van de etalage te vinden is.
.
.

Maar volgens mij begon het allemaal pas echt met Amina, het zine dat Dennis Gaens maakte in het kader van 24 Hour Zine Thing; een zine van 24 pagina’s in 24 uur. En eigenlijk een onovertroffen zine.
.
.

Voor de nitwit: wat is een zine? Een zine is een zelfgemaakt, zelfgepubliceerd en zelfgedistribueerd tijdschrift. Het virus van het zine sloeg via Dennis vooral over op Sebastiaan Andeweg. Hij fabriceerde in 24 uur het fraaie Mitchell.
.

Lijstje (boeken 2011)

Dennis vroeg of ik weer een lijstje ging maken. Tot aan het moment dat hij het vroeg had ik daarover getwijfeld, want bij mij heerste weer eens de existentiële gedachte: wie ben ik eigenlijk wel niet om zo’n lijstje te maken? Tja, dat heb ik zo om de zoveel tijd. Ik twijfelde ook omdat ik best wel wat schrijvers ken en ze niet tegen me in het harnas wil jagen, ik heb een baan. Bovendien verandert mijn mening over een boek soms naarmate de tijd vordert. Zo was ik een half jaar geleden helemaal weg van Congo van David Van Reybrouck. Ik vind dat nog steeds een goed boek, maar het is denk ik te veel een journalistiek geschiedenisverhaal – ook te veel qua hoeveelheid informatie trouwens – om echt in mijn gedachten te blijven.
Maar goed, het antwoord is dus ja. En het is ook nog eens een lijstje geworden waarbij de favoriet bovenaan staat.
.
1. De Eilanden – A. Alberts
Op ANS-online, de website van het Nijmeegse studentenblad, gaf ik in oktober drie all-time boekentips. Een daarvan was De Eilanden, het debuut van Alberts uit 1952. Het is een bundeling verhalen die zich allemaal afspelen in het Nederlands-Indië van vóór de Tweede Wereldoorlog, met een Nederlandse bestuursambtenaar (Alberts natuurlijk) als hoofdpersoon. Een mooie vorm, zo met die overkoepelende setting. Het is daardoor een soort van gefragmenteerde roman en eigenlijk is er niets mooiers dan dat. Daarbij is Alberts een ongelooflijke stilist. Hij weet alleen al de juiste sfeer te creëren door het nergens te hebben over ‘Nederlands-Indië’, maar in plaats daarvan over ‘hoofdeiland’, ‘het meest oostelijke eiland’ en ‘het laatste eiland’. En, zoals het op de achterflap uit 1985 staat, ‘met een minimum aan woorden en een maximum aan dramatische spanning’.  De Eilanden gaat over vervreemding en eenzaamheid, maar het zijn bovenal goede verhalen met fijnzinnige humor.
Op de ANS-site beschrijf ik het eigenlijk beter, gewoon middels een fragment. Show don’t tell. Zo zou Alberts het ook graag hebben gezien.
.
2. Pleun – Detlev van Heest
Het Boekenweekthema van aankomend jaar is Vriendschap. Pleun is voor mij hét boek over vriendschap. De Nederlander Van Heest verhuist met zijn vrouw van Japan naar Nieuw-Zeeland. In dat voor hun nieuwe, vreemde land ontmoeten ze een ander Nederlands echtpaar. Er ontstaat een innige vriendschap tussen het viertal waarin vrijwel alles besproken wordt. Ook het onderwerp vriendschap zelf komt uitgebreid aan bod, op metaniveau worden hele interessante dingen gezegd. Maar ook kleine handelingen laten veel zien. Van Heest schrijft zijn autobiografische verhaal in dagboekstijl. Het is zeer nauwkeurig en uitgebreid, maar door de goede dosering en het gevoel voor detail leest het fijn weg. Uiteindelijk komt het tot een geweldige implosie van de vierhoeksvriendschap. Tegelijkertijd keert Van Heest zichzelf binnenstebuiten. Misschien iets te veel soms, maar het is het waard.
.

Stiftgedicht

Circus en Sint

Het was bijna spannender dan dat hele Sinterklaasgebeuren zelf. Al fietsend met een rugzak vol kado’s zag ik tussen Weurt en Beuningen in een weiland een circustent staan, versierd met lampjes en omringd door woonwagens. Een mooi beeld. In het weiland ernaast stonden schapen die deden alsof het de normaalste zaak van de wereld was, maar ik had nog nooit zoiets in het buitengebied gezien. Het circus strijkt in Beuningen altijd op dezelfde plek neer, net als de kermis, namelijk op het terrein tegenover de kerk. Ik had wel meteen een verklaring. Een dezer dagen opent op die plek namelijk een heuse bioscoop, met de pakkende naam “Bioscoop Van Heemstrabaan”.
De Sinterklaasavond verliep zoals ie hoorde te verlopen. Mijn broer ging de hond uit laten en niet veel later werd er op het raam geklopt. Ik zag mijn broer een kort moment de woonkamer in kijken. Schoonheidsfoutje, maar geen probleem. Mijn gehandicapte zus heeft -13 en hoorde alleen het kloppen. Ook voor mijn nichtje van 1 ging het te snel. Bovendien snapt zij het nog niet helemaal. Als je haar vraagt Sinterklaas op een plaatje aan te wijzen dan legt ze haar vingertje steevast op Zwarte Piet.
De gedichten waren van bijzondere kwaliteit. Het gedicht voor mij begon als volgt.

Zie de maan schijnt door de bomen,
Het heerlijk avondje is gekomen.
Het avondje van Sinterklaas,
en Pieterbaas.

We zullen eens even in het grote boek spieken,
Of door één of ander hoek gaan blieken.
Wat staat er allemaal over Willem vermeld.
Of wat hebben mijn hulp Pieten verteld.

Ja, dan ben je al snel weer een halve pagina verder.
Maar op het eind van de avond kreeg ik dan toch het verhaal achter het circus te horen. Eerst even dat fraai geschetste beeld van het begin wat minder fraai maken. De sfeervolle lampjes waren niet van het circus, maar van de overburen die elk jaar kerstbomen verkopen. Mijn schoonzus vertelde dat het circus geen voorstellingen geeft in het buitengebied maar dat het daar alleen wachtte. Wachtte op de kerst. Dan zou de boel afgebroken en weer opgebouwd worden in Nijmegen voor een reeks kerstvoorstellingen.
Terwijl ik misselijk van de melkchocola, de kruidnoten en een halve banketstaaf terug fietste naar Nijmegen, naar huis, vond ik dat wel weer heel symbolisch voor Beuningen. Een dorp waar je wordt geboren en dan wacht tot je weg mag, naar de stad. Maar nu wel een dorp met een bioscoop, dat wel.

Wanssumse wind #4

.
Het december-nummer van ANS is uit! Haal ‘m bij uw plaatselijke wetenschapsboer.
.
Voor wie Nijmegen te ver vindt, mijn column is ook hier te lezen.